Zachęcamy do odprawienia NOWENNY DO NIEPOKALANEGO POCZĘCIA

NOWENNA DO NIEPOKALANEGO POCZĘCIA

Po ogłoszeniu dogmatu o Niepokalanym Poczęciu Maryi 8 grudnia 1854, bł. Pius IX ustanowił ten dzień uroczystością Niepokalanego Poczęcia. „Najświętsza Maryja Dziewica od pierwszej chwili swego poczęcia, przez łaskę i szczególny przywilej Boga wszechmogącego, na mocy przewidzianych zasług Jezusa Chrystusa, Zbawiciela rodzaju ludzkiego, została zachowana czysta od wszelkiej zmazy grzechu pierworodnego”.

Cytowana definicja precyzyjnie wyjaśnia znaczenie tej prawdy wiary, która głosi, że Maryja została poczęta wolna od zmazy grzechu pierworodnego. Katechizm Kościoła Katolickiego wyjaśnia: Aby być Matką Zbawiciela, „została obdarzona przez Boga godnymi tak wielkiego zadania darami”. W chwili Zwiastowania anioł Gabriel pozdrawia Ją jako „pełną łaski” (Łk 1,28). W ciągu wieków Kościół uświadomił sobie, że Maryja, napełniona „łaską” przez Boga (Łk 1,28), została odkupiona od chwili swego poczęcia. Maryja jest „odkupiona w sposób wznioślejszy ze względu na zasługi swego Syna”. Dzięki łasce Bożej Maryja przez całe życie pozostała wolna od wszelkiego grzechu osobistego Por. KKK, 490−493.

POBIERZ WERSJĘ DO DRUKU

NOWENNA DO NIEPOKALANEGO POCZĘCIA

DZIEŃ PIERWSZY 30 LISTOPADA

DZIEŃ PIERWSZY
30 LISTOPADA

Maryja, nowa Ewa

Czytanie biblijne (Rdz 3,1−6.13−15)
A wąż był bardziej przebiegły niż wszystkie zwierzęta lądowe, które Pan Bóg stworzył. On to rzekł do niewiasty: „Czy rzeczywiście Bóg powiedział: Nie jedzcie owoców ze wszystkich
drzew tego ogrodu?” Niewiasta odpowiedziała wężowi: „Owoce z drzew tego ogrodu jeść możemy, tylko o owocach z drzewa, które jest w środku ogrodu, Bóg powiedział: Nie wolno wam jeść z niego, a nawet go dotykać, abyście nie pomarli”. Wtedy rzekł wąż do niewiasty: „Na pewno nie umrzecie! Ale wie Bóg, że gdy spożyjecie owoc z tego drzewa, otworzą się wam oczy i tak jak Bóg będziecie znali dobro i zło”. Wtedy niewiasta spostrzegła, że drzewo to ma owoce dobre do jedzenia, że jest ono rozkoszą dla oczu i że owoce tego drzewa nadają się do zdobycia wiedzy. Zerwała zatem z niego owoc, skosztowała i dała swemu mężowi, który był z nią: a on zjadł.
Wtedy Pan Bóg rzekł do niewiasty: „Dlaczego to uczyniłaś?” Niewiasta odpowiedziała: „Wąż mnie zwiódł i zjadłam”. Wtedy Pan Bóg rzekł do węża: „Ponieważ to uczyniłeś, bądź przeklęty wśród wszystkich zwierząt domowych i dzikich; na brzuchu będziesz się czołgał i proch będziesz jadł po wszystkie dni twego istnienia. Wprowadzam nieprzyjaźń między ciebie i niewiastę, pomiędzy potomstwo twoje a potomstwo jej: ono ugodzi cię w głowę, a ty ugodzisz je w piętę”.

Rozważanie (Jan Paweł II, Redemptoris Mater (=RM), 11)
Maryja, Matka Słowa Wcielonego, zostaje wprowadzona w samo centrum owej nieprzyjaźni, owego zmagania, jakie towarzyszy dziejom ludzkości na ziemi, a zarazem dziejom zbawienia. Należąc do „ubogich i pokornych Pana”, Maryja nosi w sobie, jak nikt inny wśród ludzi, ów „majestat łaski”, jaką Ojciec „obdarzył nas w Umiłowanym”, a łaska ta stanowi o niezwykłej wielkości i pięknie całej Jej ludzkiej istoty. Maryja pozostaje w ten sposób wobec Boga, a także wobec całej ludzkości jakby niezmiennym i nienaruszonym znakiem tego Bożego wybrania, o jakim mówi List Pawłowy: „w Chrystusie (...) wybrał nas przed założeniem świata (...) i przeznaczył dla siebie jako przybranych synów” (Ef 1,4). Wybranie to jest potężniejsze od wszelkich doświadczeń zła i grzechu, od całej owej
„nieprzyjaźni”, jaką naznaczone są ziemskie dzieje człowieka. Maryja pozostaje w tych dziejach znakiem niezawodnej nadziei.

Na zakończenie można odmówić Różaniec i Litanię Loretańską lub następującą modlitwę:

Modlitwa
Boże,
Ty przez Niepokalane Poczęcie Najświętszej Dziewicy przygotowałeś swojemu Synowi godne mieszkanie i na mocy zasług przewidzianej śmierci Chrystusa zachowałeś Ją od wszelkiej zmazy, daj nam za Jej przyczyną dojść do Ciebie bez grzechu. Przez Chrystusa Pana naszego. Amen.

DZIEŃ DRUGI 1 GRUDNIA

DZIEŃ DRUGI
1 GRUDNIA

Maryja, pełna łaski

Czytanie biblijne (Łk 1,26−33)
W szóstym miesiącu posłał Bóg anioła Gabriela do miastaw Galilei, zwanego Nazaret, do Dziewicy poślubionej mężowi, imieniem Józef, z rodu Dawida; a Dziewicy było na imię Maryja. Wszedłszy do Niej, anioł rzekł: „Bądź pozdrowiona, pełna łaski, Pan z Tobą, błogosławiona jesteś między niewiastami”. Ona zmieszała się na te słowa i rozważała, co miałoby znaczyć to pozdrowienie. Lecz anioł rzekł do Niej: „Nie bój się, Maryjo, znalazłaś bowiem łaskę u Boga. Oto poczniesz i porodzisz Syna, któremu nadasz imię Jezus. Będzie On wielki i będzie nazwany Synem Najwyższego, a Pan Bóg da Mu tron Jego praojca,
Dawida. Będzie panował nad domem Jakuba na wieki, a Jego panowaniu nie będzie końca”.

Rozważanie (RM, 8)
Kiedy czytamy, że zwiastun mówi do Maryi „łaski pełna”, kontekst ewangeliczny, w którym zbiegają się dawne objawienia i obietnice, pozwala nam zrozumieć, że chodzi tutaj o szczególne błogosławieństwo pośród wszelkich „błogosławieństw duchowych w Chrystusie”. W tajemnicy Chrystusa jest Ona obecna już „przed założeniem świata”, jako Ta, którą Ojciec „wybrał” na Rodzicielkę swego Syna we Wcieleniu a wraz z Ojcem wybrał Ją Syn i odwiecznie zawierzył Duchowi świętości. Maryja jest w sposób zupełnie szczególny i wyjątkowy związana z Chrystusem i równocześnie jest umiłowana w Tym przedwiecznie umiłowanym Synu, współistotnym Ojcu, w którym skupia się cały „majestat łaski”. Równocześnie pozostaje Ona doskonale otwarta w stronę tego „daru z wysokości” (por. Jk 1,17). Jak uczy Sobór: Maryja „zajmuje pierwsze miejsce wśród pokornych i ubogich Pana, którzy z ufnością oczekują od Niego zbawienia i dostępują go”.

Na zakończenie można odmówić Różaniec i Litanię Loretańską lub następującą modlitwę:

Modlitwa
Boże,
Ty przez Niepokalane Poczęcie Najświętszej Dziewicy przygotowałeś swojemu Synowi godne mieszkanie i na mocy zasług przewidzianej śmierci Chrystusa zachowałeś Ją od wszelkiej zmazy, daj nam za Jej przyczyną dojść do Ciebie bez grzechu. Przez Chrystusa Pana naszego. Amen.

DZIEŃ TRZECI 2 GRUDNIA

DZIEŃ TRZECI
2 GRUDNIA

Maryja, służebnica Pańska

Czytanie biblijne (Łk 1,34–38)
Na to Maryja rzekła do anioła: „Jakże się to stanie,skoro nie znam męża?” Anioł Jej odpowiedział: „Duch Święty zstąpi na Ciebie i moc Najwyższego okryje Cię. Dlatego też Święte, które się narodzi, będzie nazwane Synem Bożym. A oto również krewna Twoja, Elżbieta, poczęła w swej starości syna i jest już w szóstym miesiącu ta, którą miano za niepłodną. Dla Boga bowiem nie ma nic niemożliwego”. Na to rzekła Maryja: „Oto ja służebnica Pańska, niech mi się stanie według słowa twego!” Wtedy odszedł od Niej anioł.

Rozważanie (RM, 13)
Przy zwiastowaniu bowiem Maryja, okazując „posłuszeństwo wiary” Temu, który przemawiał do Niej słowami swego zwiastuna, poprzez „pełną uległość rozumu i woli wobec Boga objawiającego” – w pełni powierzyła się Bogu. Odpowiedziała więc całym swoim ludzkim, niewieścim „ja”. Zawierało się w tej odpowiedzi wiary doskonałe współdziałanie „z łaską Bożą uprzedzającą i wspomagającą” oraz doskonała wrażliwość na działanie Ducha Świętego, który „darami swymi wiarę stale udoskonala”. Słowo Boga żywego, które zwiastował Maryi anioł, odnosiło się da Niej samej: „Oto poczniesz i porodzisz Syna” (Łk 1,31). Maryja, przyjmując to zwiastowanie, miała stać się „Matką Pana”. Miała w Niej dokonać się Boska tajemnica Wcielenia. „Było zaś wolą Ojca miłosierdzia, aby Wcielenie poprzedziła zgoda Tej, która była przeznaczona na matkę”. I Maryja wyraża tę zgodę, po wysłuchaniu wszystkich słów zwiastuna. Mówi: „Oto ja służebnica Pańska, niech mi się stanie według słowa twego!” (Łk 1,38). Owo Maryjne fiat – „niech mi się stanie” – zadecydowało od strony ludzkiej o spełnieniu się Bożej tajemnicy. Zachodzi pełna zbieżność ze słowami Syna, który według Listu do Hebrajczyków mówi do Ojca, przychodząc na świat: „Ofiary ani daru nie chciałeś, ale Mi utworzyłeś ciało (...). Oto idę (...) aby spełniać wolę Twoją, Boże” (10,5.7). Tajemnica Wcielenia urzeczywistniła się wówczas, gdy Maryja wypowiedziała swoje fiat: „niech mi się stanie według twego słowa!”, czyniąc możliwym – na ile wedle planu Bożego od Niej to zależało – spełnienie woli Syna.

Na zakończenie można odmówić Różaniec i Litanię Loretańską lub następującą modlitwę:

Modlitwa
Boże,
Ty przez Niepokalane Poczęcie Najświętszej Dziewicy przygotowałeś swojemu Synowi godne mieszkanie i na mocy zasług przewidzianej śmierci Chrystusa zachowałeś Ją od wszelkiej zmazy, daj nam za Jej przyczyną dojść do Ciebie bez grzechu. Przez Chrystusa Pana naszego. Amen.

DZIEŃ CZWARTY 3 GRUDNIA

DZIEŃ CZWARTY
3 GRUDNIA

Maryja błogosławiona między niewiastami

Czytanie biblijne (Łk 1,39−44)
W tym czasie Maryja wybrała się i poszła z pośpiechem wgóry do pewnego miasta w ziemi Judy. Weszła do domu Zachariasza i pozdrowiła Elżbietę. Gdy Elżbieta usłyszała pozdrowienie Maryi, poruszyło się dzieciątko w jej łonie, a Duch Święty napełnił Elżbietę. Wydała ona głośny okrzyk i powiedziała: „Błogosławionaś Ty między niewiastami i błogosławiony jest owoc Twojego łona. A skądże mi to, że Matka mojego Pana przychodzi do mnie? Oto bowiem, skoro głos Twego pozdrowienia zabrzmiał w moich uszach, poruszyło się z radości dzieciątko w moim łonie”.

Rozważanie (RM, 12)
Ewangelista Łukasz – wkrótce po opisie zwiastowania – prowadzi nas w ślad za Dziewicą z Nazaretu „do pewnego miasta w ziemi Judy” (Łk 1,39). Miastem tym ma być, zdaniem uczonych, dzisiejsze Ain-Karim, położone w okolicy górzystej, opodal Jerozolimy. Maryja „wybrała się tam z pośpiechem”, aby odwiedzić Elżbietę, swoją krewną. Przyczynę odwiedzin wypada upatrywać w tym także, że podczas zwiastowania Gabriel wskazał w znamienny sposób na Elżbietę, która w podeszłym wieku mocą Bożą poczęła syna z męża Zachariasza: „krewna Twoja, Elżbieta, poczęła w swej starości syna i jest już w szóstym miesiącu ta, którą miano za niepłodną. Dla Boga bowiem nie ma nic niemożliwego” (Łk 1,36−37). Zwiastun powołał się na przykład Elżbiety, aby odpowiedzieć na pytanie Maryi: „Jakże się to stanie, skoro nie znam męża?” (Łk 1,34). Otóż stanie się to właśnie „mocą Najwyższego”, podobnie – a nawet bardziej – niż w przypadku Elżbiety.
Maryja więc udaje się w duchu miłości do domu swej krewnej. Przy wejściu, w odpowiedzi na pozdrowienie Maryi, Elżbieta,
„napełniona Duchem Świętym”, czując szczególne poruszenie dziecka we własnym łonie, wielkim głosem pozdrawia Maryję: „Błogo-
sławionaś Ty między niewiastami i błogosławiony jest owoc Twojego łona” (por. Łk 1,40−42). Ten okrzyk czy też aklamacja Elżbiety weszła później do modlitwy Zdrowaś Maryjo jako dalszy ciąg pozdrowienia anielskiego, stając się w ten sposób jedną z najczęstszych modlitw Kościoła. Jeszcze więcej mówią dalsze słowa Elżbiety zawarte w pytaniu: „A skądże mi to, że Matka mojego Pana przychodzi do mnie?” (Łk 1,43). Elżbieta daje świadectwo Maryi: rozpoznaje i głosi, że przed nią stoi Matka Pana, Matka Mesjasza. W tym świadectwie uczestniczy też syn, którego Elżbieta nosi w swoim łonie: „poruszyło się z radości dzieciątko w moim łonie”. „Dzieciątko” – to przyszły Jan Chrzciciel, który nad Jordanem wskaże na Jezusa jako Mesjasza.

Na zakończenie można odmówić Różaniec i Litanię Loretańską lub następującą modlitwę:

Modlitwa
Boże,
Ty przez Niepokalane Poczęcie Najświętszej Dziewicy przygotowałeś swojemu Synowi godne mieszkanie i na mocy zasług przewidzianej śmierci Chrystusa zachowałeś Ją od wszelkiej zmazy, daj nam za Jej przyczyną dojść do Ciebie bez grzechu. Przez Chrystusa Pana naszego. Amen.

DZIEŃ PIĄTY 4 GRUDNIA

DZIEŃ PIĄTY
4 GRUDNIA

Wiara Maryi

Czytanie biblijne (Łk 1,45−56)
[Elżbieta wydała okrzyk i powiedziała:]
„Błogosławiona jest, która uwierzyła, że spełnią się słowa powiedziane Jej od Pana”. Wtedy rzekła Maryja: „Wielbi dusza moja Pana, i raduje się duch mój w Bogu, moim Zbawcy. Bo wejrzał na uniżenie Służebnicy swojej. Oto bowiem błogosławić mnie będą odtąd wszystkie pokolenia, gdyż wielkie rzeczy uczynił mi Wszechmocny, a święte jest Jego imię – i miłosierdzie Jego z pokoleń na pokolenia dla tych, co się Go boją. On przejawia moc ramienia swego, rozprasza pyszniących się zamysłami serc swoich. Strąca władców z tronu, a wywyższa pokornych. Głodnych syci dobrami, a bogaczy odprawia z niczym. Ujął się za sługą swoim, Izraelem, pomny na miłosierdzie swoje – jak przyobiecał naszym ojcom – Abrahamowi i jego potomstwu na wieki”. Maryja pozostała u niej około trzech miesięcy; potem wróciła do domu.

Rozważanie (RM, 14, 19)
Jednakże słowa Elżbiety: „Błogosławiona jesteś, któraś uwierzyła” odnoszą się nie tylko do tego szczegółowego momentu, jakim było zwiastowanie. Jeśli chodzi o wiarę Maryi oczekującej Chrystusa, zwiastowanie jest z pewnością momentem przełomowym, ale zarazem jest także punktem wyjścia, od którego zaczyna się całe „itinerarium ku Bogu”: cała Jej droga wiary. Na tej zaś drodze w sposób niezwykły, zaiste heroiczny – owszem, z coraz większym heroizmem wiary – będzie się urzeczywistniać owo „posłuszeństwo”, które wyznała wobec słowa Bożego objawienia. A to „posłuszeństwo wiary” ze strony Maryi w ciągu całej drogi posiadać będzie zadziwiające podobieństwo do wiary Abrahama. Podobnie jak ten patriarcha całego ludu Bożego, tak i Maryja, w ciągu całej drogi swego uległego, macierzyńskiego fiat, będzie potwierdzać, iż „wbrew nadziei uwierzyła nadziei”. Słusznie przeto w owym wyrażeniu „Błogosławiona, któraś uwierzyła”, możemy upatrywać jakby klucz, który otwiera nam wewnętrzną prawdę Maryi: tej, którą anioł przy zwiastowaniu pozdrowił jako „łaski pełną”. Jeśli jako „łaski pełna” była Ona odwiecznie obecna w tajemnicy Chrystusa, to przez wiarę stawała się w niej obecna w wymiarach całego swego ziemskiego itinerarium: „szła naprzód w pielgrzymce wiary”. Równocześnie zaś tę tajemnicę Chrystusa w sposób dyskretny – ale bezpośredni i skuteczny – uobecniała ludziom. I nadal nie przestaje jej uobecniać. Przez tajemnicę Chrystusa także Ona jest obecna wśród ludzi. Poprzez Syna rozjaśnia się także tajemnica Matki.

Na zakończenie można odmówić Różaniec i Litanię Loretańską lub następującą modlitwę:

Modlitwa
Boże,
Ty przez Niepokalane Poczęcie Najświętszej Dziewicy przygotowałeś swojemu Synowi godne mieszkanie i na mocy zasług przewidzianej śmierci Chrystusa zachowałeś Ją od wszelkiej zmazy, daj nam za Jej przyczyną dojść do Ciebie bez grzechu. Przez Chrystusa Pana naszego. Amen.

DZIEŃ SZÓSTY 5 GRUDNIA

DZIEŃ SZÓSTY
5 GRUDNIA

Maryja współodkupicielka z Chrystusem

Czytanie biblijne Łk 2,25−35
A żył w Jeruzalem człowiek, imieniem Symeon. Był to człowiek sprawiedliwy i pobożny, wyczekujący pociechy Izraela, a Duch Święty spoczywał na nim. Jemu Duch Święty objawił, że nie ujrzy śmierci, aż zobaczy Mesjasza Pańskiego. Z natchnienia więc Ducha przyszedł do świątyni. A gdy Rodzice wnosili Dzieciątko Jezus, aby postąpić z Nim według zwyczaju Prawa, on wziął Je w objęcia, błogosławił Boga i mówił: „Teraz, o Władco, pozwalasz odejść słudze Twemu w pokoju, według Twojego słowa. Bo moje oczy ujrzały Twoje zbawienie, któreś przygotował wobec wszystkich narodów: światło na oświecenie pogan i chwałę ludu Twego, Izraela”. A Jego ojciec i Matka dziwili się temu, co o Nim mówiono. Symeon zaś błogosławił Ich i rzekł do Maryi, Matki Jego: „Oto Ten przeznaczony jest na upadek i na powstanie wielu w Izraelu, i na znak, któremu sprzeciwiać się będą – a Twoją duszę miecz przeniknie – aby na jaw wyszły zamysły serc wielu”.

Rozważanie (RM, 16)
Człowiek sprawiedliwy i pobożny, imieniem Symeon, pojawia się na początku Maryjnego „itinerarium” wiary. Słowa jego, natchnione przez Ducha Świętego (por. Łk 2,25−27), potwierdzają prawdę zwiastowania. Czytamy bowiem, że „wziął On w objęcia” Dzieciątko, któremu zgodnie z poleceniem anioła „nadano imię Jezus” (por. Łk 2,21). Jego słowa są zgodne z brzmieniem tego imienia, które znaczy: Zbawiciel – „Bóg jest zbawieniem”. Zwracając się do Pana, mówi: „moje oczy ujrzały Twoje zbawienie, któreś przygotował wobec wszystkich narodów: światło na oświecenie pogan i chwałę ludu Twego, Izraela” (Łk 2,30-32). Równocześnie jednak Symeon zwraca się do Maryi z następującymi słowami: „Oto Ten przeznaczony jest na upadek i na powstanie wielu w Izraelu, i na znak, któremu sprzeciwiać się będą”. I dodaje wprost pod adresem Maryi: „A Twoją duszę miecz przeniknie – aby na jaw wyszły zamysły serc wielu” (Łk 2,34−35). Słowa Symeona stawiają w nowym świetle zapowiedź, jaką Maryja usłyszała od anioła: Jezus jest Zbawicielem, jest „światłem na oświecenie” ludzi. Czyż nie okazało się to w pewien sposób w noc Narodzenia, gdy do stajni przybyli pasterze? (por. Łk 2,8−20). Czyż nie miało się jeszcze bardziej okazać, gdy przybędą Mędrcy ze Wschodu? (por. Mt 2,1−12). Równocześnie jednak, już u początku swego życia, Syn Maryi – a wraz z Nim Jego Matka – doznają na sobie prawdy dalszych słów Symeona: „znak, któremu sprzeciwiać się będą”. Słowa Symeona są jakby drugą zapowiedzią dla Maryi, gdyż wskazują na konkretny wymiar historyczny, w którym Jej Syn wypełni swoje posłannictwo, to jest wśród niezrozumienia i w cierpieniu. Jeśli taka zapowiedź potwierdza z jednej strony Jej wiarę w wypełnienie Boskich obietnic zbawienia, to z drugiej strony objawia również, że swoje posłannictwo będzie musiała przeżywać w cierpieniu u boku cierpiącego Zbawiciela i że Jej macierzyństwo pozostanie w cieniu i będzie bolesne.

Na zakończenie można odmówić Różaniec i Litanię Loretańską lub następującą modlitwę:

Modlitwa
Boże,
Ty przez Niepokalane Poczęcie Najświętszej Dziewicy przygotowałeś swojemu Synowi godne mieszkanie i na mocy zasług przewidzianej śmierci Chrystusa zachowałeś Ją od wszelkiej zmazy, daj nam za Jej przyczyną dojść do Ciebie bez grzechu. Przez Chrystusa Pana naszego. Amen.

DZIEŃ SIÓDMY 6 GRUDNIA

DZIEŃ SIÓDMY
6 GRUDNIA

Maryja, pierwsza która słucha i zachowuje słowo Boże

Czytanie biblijne (Łk 11,27−28)
Gdy On to mówił, jakaś kobieta z tłumu głośno zawołała do Niego: „Błogosławione łono, które Cię nosiło, i piersi, które ssałeś”. Lecz On rzekł: „Tak, błogosławieni są raczej ci, którzy słuchają słowa Bożego i go przestrzegają”.

Rozważanie (RM, 20)
Jest w Ewangelii św. Łukasza taki moment, gdy „jakaś kobieta z tłumu głośno zawołała”, zwracając się do Jezusa: Błogosławione łono, które Cię nosiło, i piersi, które ssałeś (Łk 11,27). Słowa te stanowią pochwałę Maryi jako rodzonej Matki Jezusa.

Na to błogosławieństwo, jakie nieznana kobieta wypowiedziała pod adresem jego Matki i Rodzicielki, Jezus odpowiada w sposób znamienny: „Tak, błogosławieni są raczej ci, którzy słuchają słowa Bożego i go przestrzegają” (Łk 11,28). Jezus chce odwrócić uwagę od macierzyństwa, o ile oznacza ono tylko więź ciała, aby skierować ją w stronę tych tajemniczych więzi ducha, jakie powstają przez słuchanie słowa Bożego i zachowywanie go.

Niewątpliwie Maryja jest godna błogosławieństwa dlatego, że stała się dla swego Syna Matką wedle ciała („Błogosławione łono, które Cię nosiło, i piersi, które ssałeś”) – ale również i nade wszystko dlatego, że już przy zwiastowaniu przyjęła słowo Boże, że słowu temu uwierzyła, że była Bogu posłuszna, ponieważ słowo to zachowywała i rozważała w sercu (por. Łk 1,38.45; 2,19.51) i całym swoim życiem wypełniała. Tak więc błogosławieństwo wypowiedziane przez Jezusa nie przeciwstawia się – wbrew pozorom – błogosławieństwu wypowiedzianemu przez nieznaną kobietę, ale z nim się spotyka w osobie tej Matki-Dziewicy, która sama siebie nazwała służebnicą Pańską” (Łk 1,38).

Można powiedzieć, że wymiar ten był udziałem Matki Chrystusa od początku, od chwili poczęcia i narodzin Syna. Od tego momentu była Tą, która uwierzyła. Maryja Matka, stawała się w ten sposób pierwszą poniekąd „uczennicą” swego Syna, pierwszą, do której On zdawał się mówić „pójdź za Mną”, wcześniej niż wypowiedział to wezwanie do Apostołów czy do kogokolwiek innego (por. J 1,43).

Na zakończenie można odmówić Różaniec i Litanię Loretańską lub następującą modlitwę:

Modlitwa
Boże,
Ty przez Niepokalane Poczęcie Najświętszej Dziewicy przygotowałeś swojemu Synowi godne mieszkanie i na mocy zasług przewidzianej śmierci Chrystusa zachowałeś Ją od wszelkiej zmazy, daj nam za Jej przyczyną dojść do Ciebie bez grzechu. Przez Chrystusa Pana naszego. Amen.

DZIEŃ ÓSMY 7 GRUDNIA

DZIEŃ ÓSMY
7 GRUDNIA

Maryja uprasza nam wszystkie łaski

Czytanie biblijne (J 2,1−11)
Trzeciego dnia odbywało się wesele w Kanie Galilejskiej i była tam Matka Jezusa. Zaproszono na to wesele także Jezusa i Jego uczniów. A kiedy zabrakło wina, Matka Jezusa rzekła do Niego: „Nie mają wina”. Jezus Jej odpowiedział: „Czyż to moja lub Twoja sprawa, Niewiasto? Czyż jeszcze nie nadeszła godzina moja?” Wtedy Matka Jego powiedziała do sług: „Zróbcie wszystko, cokolwiek wam powie”. Stało zaś tam sześć stągwi kamiennych przeznaczonych do żydowskich oczyszczeń, z których każda mogła pomieścić dwie lub trzy miary. Jezus rzekł do sług: „Napełnijcie stągwie wodą!” I napełnili je aż po brzegi. Potem powiedział do nich: „Zaczerpnijcie teraz i zanieście staroście weselnemu!” Ci więc zanieśli. Gdy zaś starosta weselny skosztował wody, która stała się winem – a nie wiedział, skąd ono pochodzi, ale słudzy, którzy czerpali wodę, wiedzieli – przywołał pana młodego i powiedział do niego: „Każdy człowiek stawia najpierw dobre wino, a gdy się napiją, wówczas gorsze. Ty zachowałeś dobre wino aż do tej pory”. Taki to początek znaków uczynił Jezus w Kanie Galilejskiej. Objawił swoją chwałę i uwierzyli w Niego Jego uczniowie.

Rozważanie (RM, 21−22)
Maryja obecna jest w Kanie Galilejskiej jako Matka Jezusa – i w sposób znamienny przyczynia się do owego początku znaków, objawiających mesjańską moc Jej Syna. Oto „kiedy zabrakło wina, Matka Jezusa mówi do Niego: «Nie mają wina». Jezus Jej odpowiedział: «Czyż to moja lub Twoja sprawa, Niewiasto? Czyż jeszcze nie nadeszła godzina moja?»” (J 2,3−4).

Wedle Ewangelii św. Jana owa „godzina” oznacza moment przeznaczony przez Ojca, w którym Syn wypełni swoje dzieło i ma doznać uwielbienia (por. J 7,30; 8,20; 12,23.27; 13,1; 17,1; 19,27).

Chociaż więc to, co Jezus odpowiedział swej Matce, zdaje się wskazywać raczej na odmowę (co bardziej jeszcze uwydatnia się wówczas, gdy zdanie ma charakter twierdzący: „jeszcze nie nadeszła godzina moja”), tym niemniej Maryja zwraca się do sług ze słowami: „Zróbcie wszystko, cokolwiek wam powie” (J 2,5). Wtedy Jezus nakazuje sługom napełnić wodą stągwie tam stojące – a woda staje się winem, lepszym niż to, jakie uprzednio zostało podane gościom weselnym.

Możemy więc powiedzieć, że w powyższym zapisie Ewangelii Janowej znajdujemy jakby pierwszy zarys prawdy o macierzyńskiej trosce Maryi. Prawda ta znalazła wyraz również w magisterium ostatniego Soboru. Warto zauważyć, jak macierzyńska rola Maryi została przedstawiona przezeń w odniesieniu do pośrednictwa Chrystusa. Czytamy bowiem: „Macierzyńska rola Maryi w stosunku do ludzi żadną miarą nie przyćmiewa i nie umniejsza tego jedynego pośrednictwa Chrystusowego, lecz ukazuje jego moc”, ponieważ „Jezus Chrystus jest jedynym pośrednikiem między Bogiem a ludźmi” (por. 1 Tm 2,5−6).

Ta macierzyńska rola wypływa – dzięki upodobaniu Bożemu – „z nadmiaru zasług Chrystusowych, na Jego pośrednictwie się opiera, od tego pośrednictwa całkowicie jest zależna i z niego czerpie całą moc swoją”. Właśnie w takim znaczeniu wydarzenie w Kanie Galilejskiej jest jakby zapowiedzią pośrednictwa Maryi, które skierowane jest do Chrystusa, a zarazem zmierza do objawienia Jego zbawczej mocy.

Z tekstu Janowego widać, że chodzi tu o pośrednictwo macierzyńskie. Jak głosi Sobór: Maryja „stała się nam matką w porządku łaski”. To Maryjne macierzyństwo „w porządku łaski” wyłoniło się z Jej Boskiego macierzyństwa: będąc z postanowienia Opatrzności Bożej Matką−Żywicielką Odkupiciela, „stała się (...) w sposób szczególny przed innymi szlachetną towarzyszką i pokorną służebnicą Pana”, która „współpracowała z dziełem Zbawiciela przez wiarę, nadzieję i miłość żarliwą dla odnowienia nadprzyrodzonego życia dusz ludzkich”. To macierzyństwo Maryi w ekonomii łaski trwa nieustannie (...) aż do wiekuistego dopełnienia się zbawienia wszystkich wybranych.

Na zakończenie można odmówić Różaniec i Litanię Loretańską lub następującą modlitwę:

Modlitwa
Boże,
Ty przez Niepokalane Poczęcie Najświętszej Dziewicy przygotowałeś swojemu Synowi godne mieszkanie i na mocy zasług przewidzianej śmierci Chrystusa zachowałeś Ją od wszelkiej zmazy, daj nam za Jej przyczyną dojść do Ciebie bez grzechu. Przez Chrystusa Pana naszego. Amen.

DZIEŃ DZIEWIĄTY 8 GRUDNIA

DZIEŃ DZIEWIĄTY
8 GRUDNIA

Maryja, Matka Boga i nasza Matka

Czytanie biblijne (J 19,23−27)
Żołnierze zaś, gdy ukrzyżowali Jezusa, wzięli Jego szaty i podzielili na cztery części, dla każdego żołnierza po części; wzięli także tunikę. Tunika zaś nie była szyta, ale cała tkana od góry do dołu. Mówili więc między sobą: „Nie rozdzierajmy jej, ale rzućmy o nią losy, do kogo ma należeć”. Tak miały się wypełnić słowa Pisma: Podzielili między siebie szaty moje, a o moją suknię rzucili losy. To właśnie uczynili żołnierze. A obok krzyża Jezusowego stały: Matka Jego i siostra Matki Jego, Maria, żona Kleofasa, i Maria Magdalena. Kiedy więc Jezus ujrzał Matkę i stojącego obok Niej ucznia, którego miłował, rzekł do Matki: „Niewiasto, oto syn Twój”. Następnie rzekł do ucznia: „Oto Matka twoja”. I od tej godziny uczeń wziął Ją do siebie.

Rozważanie (RM, 23)
Jeżeli zapis Ewangelii Janowej o Kanie Galilejskiej mówi o macierzyńskiej trosce Maryi u początku mesjańskiej działalności Chrystusa, to istnieje inny jeszcze zapis tej samej Ewangelii, który owo Maryjne macierzyństwo w zbawczej ekonomii łaski potwierdza w momencie szczytowym, to znaczy wówczas, gdy spełnia się ofiara krzyżowa Chrystusa, Jego paschalna tajemnica. Zapis Janowy jest zwięzły: „obok krzyża Jezusowego stały: Matka Jego i siostra Matki Jego, Maria, żona Kleofasa, i Maria Magdalena. Kiedy więc Jezus ujrzał Matkę i stojącego obok Niej ucznia, którego miłował, rzekł do Matki: «Niewiasto, oto syn Twój». Następnie rzekł do ucznia: «Oto Matka twoja». I od tej godziny uczeń wziął Ją do siebie” (J 19,25−27). Niewątpliwie trzeba widzieć w tym wydarzeniu wyraz szczególnej troski Syna o Matkę, którą pozostawiał w tak wielkiej boleści. Jednakże o znaczeniu tej troski Chrystusowy „testament z Krzyża” mówi więcej. Jezus uwydatnia nową więź pomiędzy „Matką” a „Synem”. Ta więź zostaje uroczyście potwierdzona w całej swojej prawdzie i rzeczywistości. Można powiedzieć, że – o ile uprzednio macierzyństwo Maryi względem ludzi było już zarysowane – w tej chwili zostaje ono wyraźnie określone i ustanowione: wyłania się zaś z całej dojrzałości paschalnej Tajemnicy Odkupiciela. Matka Chrystusa, znajdując się w bezpośrednim zasięgu tej tajemnicy, która ogarnia człowieka – każdego i wszystkich – zostaje dana człowiekowi każdemu i wszystkim – jako Matka.

Na zakończenie można odmówić Różaniec i Litanię Loretańską lub następującą modlitwę:

Modlitwa
Boże,
Ty przez Niepokalane Poczęcie Najświętszej Dziewicy przygotowałeś swojemu Synowi godne mieszkanie i na mocy zasług przewidzianej śmierci Chrystusa zachowałeś Ją od wszelkiej zmazy, daj nam za Jej przyczyną dojść do Ciebie bez grzechu. Przez Chrystusa Pana naszego. Amen.

Ogłoszenia

Porządek Mszy Świętych

Dni powszednie

6.15 Msza Św. Roratna
8.00
18.30

Niedziela i święta

7.00
8.30
10.00 (SUMA)
11.30 (Msza dla dzieci)
13.00
18.00

Ogłoszenia Duszpasterskie

Niedziela 28.11.2021

Jr 33,14-16 Potomek Dawida będzie wymierzał sprawiedliwość
1 Tes 3,12 – 4,2 Utwierdzenie w świętości na przyjście Chrystusa
Łk 21,25-28.34-36 Oczekiwanie na powtórne przyjście Chrystusa

Bóg pragnie być blisko nas. Stąd wsłuchujemy się w tęsknotę proroka Jeremiasza. Ten starotestamentalny wysłannik Boga zapowiada narodziny potomka Dawida, który będzie wymierzał sprawiedliwość. On też ma przynieść długo oczekiwane wyzwolenie. Aby oczekiwać owocnie na Chrystusa, jesteśmy wezwani do stawania się coraz doskonalszymi, czyli do wzrastania w świętości. Ufna modlitwa i wytrwałe czuwanie mają nam pomóc także w dobrym przygotowaniu się do paruzji, która nastąpi przy końcu czasów. Wtedy dokona się ostateczne zwycięstwo nad śmiercią, a Chrystus zapanuje nad całym stworzeniem.
Słuchajmy z uwagą słowa, które ma moc przemieniać nasze serca i uczyć nas zaufania wobec Bożych planów dotyczących naszego życia.

  1. Dzisiejszą niedzielą rozpoczynamy Adwent, czas radosnego oczekiwania i przygotowania na przyjście Chrystusa. W pierwszej części (do 16 grudnia) będziemy pochylać się nad tajemnicą powtórnego przyjścia Pana na końcu czasów. Druga część (od 17 do 24 grudnia) będzie stanowić bezpośrednie przygotowanie do celebrowania pamiątki pierwszego przyjścia Chrystusa na ziemię – na uroczystość Narodzenia Pańskiego. Wykorzystajmy dobrze ten czas na słuchanie słowa Bożego oraz wchodzenie w tajemnicę bliskości Boga, który przychodzi jako Emmanuel – Bóg z nami.
  2. Adwent rozpoczyna nowy rok liturgiczny i duszpasterski. Trwamy w realizacji programu duszpasterskiego poświęconego tajemnicy Eucharystii, zatytułowanego „Eucharystia daje życie”. W trzecim już roku pracy duszpasterskiej będziemy pochylać się nad tematem „Posłani w pokoju Chrystusa”. Mottem biblijnym będą słowa zaczerpnięte z Ewangelii św. Jana: „…ten kto Mnie spożywa, będzie żył przeze Mnie” (J 6,57). Przy różnych okazjach będziemy proponowali krótkie katechezy i homilie poświęcone Eucharystii.

Wtorek  30.11.2021

Przypada liturgiczne święto Świętego Andrzeja Apostoła, pierwszego z powołanych Dwunastu.


Czwartek  2.12.2021

W tym tygodniu przypada także pierwszy czwartek miesiąca: -  adoracja Najświętszego Sakramentu i modlitwa o uświęcenie kapłanów oraz nowe powołania o godz. 18.00.


Piątek  3.12.2021

W tym tygodniu przypada także pierwszy piątekmiesiąca: -w piątek nabożeństwo do Najświętszego Serca Pana Jezusa o godz. 18.00.


Sobota  4.12.2021

W tym tygodniu przypada także pierwsza sobota miesiąca: - sobotę wystawianie Najświętszego Sakramentu i nabożeństwo ku czci Matki Najświętszej po Mszy Świętej wieczornej.


Niedziela  05.12.2021

5 grudnia, będzie 2. niedzielą Adwentu. To także Dzień modlitwy i pomocy materialnej dla Kościoła na Wschodzie (zbiórka do puszek).


 

INFORMACJE:

  1. W czasie adwentowego oczekiwania zapraszamy serdecznie wszystkich na Msze Święte roratne; szczególne zaproszenie kierujemy do dzieci i młodzieży. W naszym kościele będą one celebrowane codziennie o godz. 6.15. Przynieśmy ze sobą lampiony, aby ze światłem w dłoniach oczekiwać przyjścia Pana.
  2. Na spotkanie Róż Różańcowych zapraszamy w przyszłą niedzielę po Mszy o 8.30.
  3. W biurze parafialnym można nabyć opłatek na stół wigilijny, świece Caritas i karty świąteczne..
  4. Wypominki roczne przyjmujemy w biurze parafialnym i według nowych zgłoszeń odczytujemy z modlitwą od dzisiejszej - pierwszej niedzieli Adwentu.
  5. Dorosłym, którzy chcieliby przystąpić do sakramentu chrztu, bierzmowania i/lub Pierwszej Komunii św., proponujemy przygotowanie do przyjęcia sakramentów inicjacji w ramach Katechumenatu Dorosłych przy sanktuarium Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Toruniu (ul. św. Józefa 23/35). Pierwsze spotkanie odbędzie się w poniedziałek 6 grudnia o godz. 19.00. Zgłoszenia w sekretariacie parafii poprzez email lub telefonicznie: tel. 797 907 271.
  6. Obowiązujące przepisy sanitarne nakładają na nas wymóg przypominania o konieczności zakładania maseczek i zachowania dystansu w miejscach zgromadzeń liturgicznych. Stosując się do tych zasad chronimy siebie nawzajem.

 

Informacje Komunijne i dla Bierzmowanych

BIERZMOWANIE

I KOMUNIA ŚWIĘTA

  • 2 lutego 2022 - poświęcenie świec podczas Mszy św. (godz. 17.30)
  • 13 marca 2022 (godz. 11.30) - poświęcenie książeczek podczas Mszy św.
  • Projektowane terminy I Komunii Świętej:
    - 22 maja 2022 (godz. 9.30) - I Komunia Święta SP nr 2
    - 29 maja 2022 (godz. 9.30) - I Komunia Święta SP nr 3
    Ostateczne terminy I Komunii Świętej będą zależne od sytuacji pandemicznej i ewentualnych obostrzeń.
Duszpasterstwo Parafialne

Ks. proboszcz Jan Kalinowski: duszpasterz Stowarzyszenia Rodzin Katolickich, Bractwa NPNMP, Rycerzy Kolumba, Pro-misji, katechetów, Rady Parafialnej, WTZ, ŚDP-Wronie

Ks. wikariusz Mateusz Tomczykowski: katecheta w Liceum, duszpasterz Liturgicznej Służby Ołtarza, Diakoni Wody Żywej, przygotowanie dzieci do 1-szej spowiedzi i Komunii św.

Stowarzyszenie Rodzin Katolickich: pierwsze środy i niedziele miesiąca
Rycerze Kolumba: drugie środy i niedziele miesiąca
Bractwo NPNMP: trzecie środy i niedziele miesiąca
Żywy Różaniec: pierwsze niedziele miesiąca po Mszy o 8.30
Nowenna do MB Nieustającej Pomocy: środy o 18,30
Koronka do Bożego Miłosierdzia: piątki po Mszy o 7.15
Godzinki o Niepokalanym Poczęciu NMP: soboty po Mszy o 8.00
Adoracja i uwielbienie (Diakonia): pierwsze soboty po Mszy wieczornej
Pro-Misja Maranatha: Kursy Alfa

Z kalendarium parafialnego

Wspólnoty parafialne prosimy o podawanie do kalendarium informacji na temat ważniejszych uroczystości i wydarzeń, planowanych w nadchodzących miesiącach.

  • I Niedziela Adwentu: 28 listopada 2021
  • Święto Św. Andrzeja Apostoła: 30 listopada 2021
  • Pierwsze Roraty: 29 listopada 2021, godz. 6.15
  • Dzień Modlitw za Górników (Barbórka) i Bezrobotnych: 4 grudnia 2021
  • Dzień Modlitw w intencji Kościoła na Wschodzie: 5 grudnia 2021
  • Międzynarodowy Dzień Wolontariusza: 5 grudnia 2021
  • Liturgiczne wspomnienie Św. Mikołaja (Mikołajki): 6 grudnia 2021
  • Liturgiczne wspomnienie Św. Ambrożego, patrona pszczelarzy: 7 grudnia 2021
  • Uroczystość Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny (Święto patronalne Bractwa NPNMP): 8 grudnia 2021
  • Dzień Modlitw za ofiary stanu wojennego: 13 grudnia 2021
  • Rocznica święceń kapłańskich papieża Franciszka: 13 grudnia 2021
  • Urodziny papieża Franciszka: 17 grudnia 2021
  • Kwartalne dni modlitw o życie chrześcijańskie rodzin: od 19 grudnia 2021
Intencje mszalne

Niedziela 28.11.2021
7.00 + Danielę Sobczak – popogrzebowa
7.00 + Stasię Polcyn – w 3. miesięcznicę po jej śmierci
8.30 + Rodziców Wiesławę i Józefa Czaczkowskich oraz Andrzeja Cywińskiego
8.30 O pokój, jedność i trzeźwość dla naszej Ojczyzny oraz potrzebne łaski dla wszystkich Służb strzegących naszych granic
10.00 Suma w intencji parafian
11.30 + Mieczysława Sęk w 1. rocz. śmierci - intencja od żony Ireny i córki Izabeli z rodziną
13.00 + Rodziców Teresę i Stanisława Płachta - intencja od dzieci z rodzinami
14.00 Jarantowice: + Benedykta Budniewskiego w 10. rocz. śmierci i Leokadię Pruchno w 2. rocz. śmierci
18.00 + Eugenię Baran – popogrzebowa

Poniedziałek 29.11.2021
6.15 + Marię Jagielską - popogrzebowa
8.00 + Ireneusza Orylskiego - popogrzebowa
18.30 + Rodziców Zofię i Zdzisława Libuszewskich w 1. rocz. śmierci Zofii

Wtorek 30.11.2021
6.15 + Karolinę Samoraj - popogrzebowa
8.00 + Mariana Przybyło - popogrzebowa
18.30 + Eugenię Baran - intencja od siostry Janki z rodziną z Gostkowa

Środa 1.12.2021
6.15 + Gertrudę Kruszczyńską i Petronelę Brozdowską w 3. rocz. śmierci
6.15 + Franciszkę Głogowską - popogrzebowa
8.00 + Tadeusza Chrzanowskiego - intencja od Zakładu Pogrzebowego Hades
18.30 + Stanisława Kucharczyka, brata Henryka Langowskiego, Rodziców z obojga stron i zmarłych z rodziny
18.30 + Stanisława Kwiatkowskiego - intencja od żony Jolci i syna Jacka

Czwartek 2.12.2021
6.15 + Rodziców Edwarda i Irenę Góral w 53. rocz. śmierci Edwarda, dziadków z obojga stron i wujka Henryka
8.00 + Renatę Forystek - intencja od Zakładu Pogrzebowego Hades
8.00 + Jana Jóźwika - intencja od Zakładu Pogrzebowego Hades
18.30 + Rodziców Janinę i Wincentego Marszałek w 7. rocz. śmierci Janiny oraz zmarłych z rodziny Marszałek i Tylmanowskich

Piątek 3.12.2021
6.15 + Janinę Zybert – int. od sąsiadów z ul. Tysiąclecia 14 (kl. 3)
8.00 + Annę Dybka – int. od Zakładu Pogrzebowego Michna
18.30 + Janinę Buczkowską z okazji urodzin
18.30 + Marię i Maksymiliana Wojnarowskich w 23. rocz. śmierci Marii

Sobota 4.12.2021
6.15 + Danutę Wiśniewską - popogrzebowa
8.00 + Danielę Sobczak – int. od Zakładu Pogrzebowego Hades
8.00 + Barbarę Borowską z okazji imienin
18.30 + Stanisława Otrębę i zmarłych z rodziny
18.30 + Jacka Michałowskiego w 1. rocz. śmierci oraz jego rodziców Felicję i Zbigniewa

Niedziela 5.12.2021
7.00 + Rodziców Jana i Helenę Empel i zmarłych z rodziny
8.30 + Rodziców Irenę i Zdzisława Lewandowskich
8.30 + Rodziców Zofię i Alfonsa Donackich oraz syna Marcina Murawskiego
10.00 Dziękczynna w intencji Wandy z okazji 85. rocz. urodzin, z podziękowaniem za otrzymane łaski, z prośbą o zdrowie, Boże błogosławieństwo i opiekę Matki Bożej Wąbrzeskiej na dalsze lata
11.30 + Mariana i Antoniego Retmańskich
11.30 Agatę i Filipa oraz ich dzieci Zosię i Łucję Ulatowskich z Warszawy – int. od rodziców z Wrocławia
13.00 + Franciszka i Jadwigę Kiedewicz
13.00 Dziękczynna za otrzymane łaski z prośbą o zdrowie i Boże błogosławieństwo na dalsze lata dla Danuty Piechowicz
14.00 Jarantowice: + Jana Kałdowskiego, rodziców Kruk, braci Stanisława, Józefa, Mieczysława i bratanka Damiana
18.00 + Jadwigę Góralską - intencja od Janusza Bednarskiego

Nasze Galerie

 

Zapraszamy do obejrzenia naszych fotorelacji

Nasze sanktuarium

Nasza Parafia

Prawdziwym skarbem wąbrzeskiej fary jest obraz Matki Bożej. Niepokalana (Immaculata) depcze głowę węża, w prawej dłoni trzyma białą lilię, a Jej głowę otacza aureola z gwiazd dwunastu (por. Ap 12,1). Cześć Maryi w prastarej wąbrzeskiej parafii kwitła na długo przed przybyciem obrazu. W 1593 roku powstało tu Bractwo Literackie. Jego prawa i obowiązki zatwierdził w Lubawie biskup Piotr Kostka. Jednym z głównych celów Bractwa było szerzenie kultu Matki Bożej poprzez m.in. uczestnictwo w niedziele i święta w uroczystej Mszy wotywnej o Bogurodzicy oraz śpiewanie po łacinie Godzinek ku czci Panny Maryi. W 1667 roku w miejsce Bractwa Literackiego erygowano w Wąbrzeźnie Bractwo Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny. Zatwierdził je w 1684 roku papież Innocenty XI. W roku 1993 Biskup Toruński Andrzej Suski wznowił działalność Bractwa i jednocześnie po raz pierwszy oficjalnie użył nazwy "Sanktuarium Matki Bożej Brzemiennej" w odniesieniu do długowiecznego kultu Matki Bożej w Wąbrzeźnie.

W dniu 14 sierpnia 2002 obraz Matki Bożej Wąbrzeskiej został uroczyście ukoronowany diademem poświęconym przez Ojca Świętego Jana Pawła II. W 2004 roku wąbrzeskie Sanktuarium zostało afiliowane do Patriarchalnej Bazyliki Matki Bożej Większej w Rzymie. Osobliwością wąbrzeskiego obrazu jest przedstawienie Matki Bożej w stanie brzemiennym. Na ten fakt zwrócono szczególną uwagę dopiero po przeprowadzeniu prac konserwatorskich w 1971 r. Duszpasterze tutejszej parafii, na czele z księdzem kustoszem doktorem Janem Kalinowskim, są przekonani, że znak ten należy odczytać w obecnym czasie jako "nowe objawienia Matki Bożej" i szczególne wyzwanie odnoszące się do obrony podstawowej wartości - życia ludzkiego; wyzwanie rzucone wobec fali pogardy dla bezbronnego i niewinnego człowieka. Zdają sobie sprawę z ogromnej szansy, jaka stoi przed sanktuarium, ale też z wielości zadań. Starają się wraz z całą wspólnotą parafialną, a zwłaszcza członkami Bractwa Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny, Stowarzyszenia Rodzin Katolickich i Poradnictwa Rodzinnego, zorganizować taki ośrodek, z którego będzie emanowała zdrowa nauka o świętości i godności życia ludzkiego. Pragną, "aby stało się ono miejscem, w którym można by bez zacietrzewienia, w aspekcie pozytywnym, dyskutować o ochronie życia od poczęcia do naturalnej śmierci i uczyć szacunku dla tej najwyższej wartości".

Patroni Parafii

W XIII wieku wspólnota wiernych w Wąbrzeźnie gromadziła się w świątyni zbudowanej z drewna. Kościół powierzono opiece świętych apostołów, Szymonowi i Judzie Tadeuszowi. Patronat ten został przeniesiony na nową świątynię, którą zbudowano na początku XIV wieku, już jako gmach murowany. Opieką świętych wąbrzeska wspólnota cieszy się do dnia dzisiejszego. Wizerunki świętych namalowane na płótnie zdobią ołtarz główny kościoła parafialnego. Postacie te są jednak widoczne tylko wtedy, gdy zasłonięty jest cudowny obraz Matki Bożej Wąbrzeskiej. "Strażnicy" Matki Bożej podczas odsłaniania Jej wizerunku jakby w pokorze ustępują przed ukazującą się Królową Apostołów.

Święci stoją obok siebie odziani w długie szaty, trzymając swe atrybuty. Pierwszy z nich w lewej ręce trzyma metalową piłę, natomiast w prawej zamkniętą księgę i palmę męczeństwa, drugi zaś w prawej ręce drewnianą pałkę a w lewej otwartą księgę.

Szymon był jednym z apostołów i prawdopodobnie należał do stronnictwa żydowskiego zelotów, które chciało wywołać powstanie przeciw okupantowi rzymskiemu. Niektórzy nazywają go Natanaelem i sądzą, że wygłaszał nauki w Afryce a nawet w Brytanii. Inni utrzymują, że wraz z apostołem Judą Tadeuszem został zabity w Persji lub też przebywał z nim z misją ewangelizacyjną w Egipcie i w Mezopotamii, gdzie obaj ponieśli śmierć męczeńską przez przecięcie piłą. Atrybuty w rękach św. Judy Tadeusza, pokazane na niektórych obrazach wskazują, że mógł on ponieść śmierć od uderzeń pałką lub toporem.

   Juda był prawdopodobnie kuzynem Jezusa i autorem jednego z Listów apostolskich Nowego Testamentu. Jedna z legend wskazuje na Judę jako pana młodego na zaślubinach w Kanie Galilejskiej. Możliwe, że głosił kazania w Palestynie, Arabii, Mezopotamii, Armenii i Persji i że umęczono go w pobliżu Bejrutu. Jego relikwie znajdują się w Reims i w Tuluzie.Święty Juda Tadeusz czczony jest jako patron od spraw trudnych i po ludzku beznadziejnych.Nabożeństwa ku czci świętych Patronów odprawiane są w naszym kościele w każdy poniedziałek w łączności z Mszą św. o godz. 8.00.Odpust patronalny obchodzony jest w dniu wspomnienia świętych 28 października.

Modlitwa do świętych Szymona i Judy TadeuszaBoże, Ty nas doprowadziłeś do poznania Twojego imienia przez nauczanie świętych Apostołów, spraw za wstawiennictwem świętych Szymona i Judy Tadeusza, aby Twój Kościół stale wzrastał, pociągając do wiary nowe narody.

Kult Matki Bożej Brzemiennej

Kult MBB

WĄBRZESKA KRÓLOWAKs. Jan Kalinowski

Cudowny wizerunek Matki Bożej Niepokalanie Poczętej, namalowany w połowie XVII wieku, otoczony był czcią wiernych w oddalonym od Wąbrzeźna o kilkanaście kilometrów Kowalewie Pomorskim. Został on przeniesiony do wąbrzeskiej fary podczas uroczystej procesji w 1685 roku. Zezwolił na to biskup Kazimierz Opaliński, biorąc pod uwagę potrzeby dynamicznie rozwijającego się w Wąbrzeźnie i słynącego na całą okolicę bractwa maryjnego.

 

Wiarygodni świadkowie, których jeszcze przed wojną wypytywał wąbrzeski proboszcz ks. prałat Ksawery Połomski zeznali, że ich przodkowie przekazali im relację o niezwykłym zjawisku, które miało miejsce w związku z uroczystym przeniesieniem Obrazu z Kowalewa do Wąbrzeźna. Pola stratowane przez rzeszę pielgrzymów towarzyszących tej niezwykłej procesji, na drugi dzień ponownie kwitły świeżymi kłosami. Zbiory z tych łanów miały być obfitsze niż z innych pól.

W kronikach parafialnych odnotowane są także liczne uzdrowienia, których doznali modlący się przed wizerunkiem Wąbrzeskiej Pani. Szczepan Pryba, gospodarz wąbrzeski zaświadczył, że jego ciężko chora po porodzie żona, po ofiarowaniu Matce Bożej odzyskała w cudowny sposób zdrowie. Podobnie Julianna Gutmann z Trzciana, w czasie choroby oczu ofiarowała się Matce Najświętszej i wkrótce odzyskała wzrok. Wdzięczna za tę łaskę, ofiarowała srebrne wotum z wygrawerowanym rysunkiem oka. Marianna Mroczkowska stwierdziła, że gdy jej dwuletni synek cierpiał na postępującą opuchliznę a żadne lekarstwa mu nie pomagały, po ofiarowaniu go Matce Bożej Wąbrzeskiej, wyzdrowiał. Natomiast Barbara Wiśniewska zeznała, że jej syn Michał miał na czole czerwonego koloru wyrostek, którego żadne zabiegi lekarskie nie zdołały usunąć. Powodowana dziwnym snem, w którym odnalazła wyraźne wskazanie, by dziecko ofiarować Matce Bożej Wąbrzeskiej, zamówiła Mszę św. przed cudownym Wizerunkiem. Uczestniczyła w niej wraz ze swym dzieckiem, a po tym fakcie wyrostek zaczął wyraźnie maleć, by z czasem zupełnie zniknąć.W najnowszej historii Sanktuarium, również odnotowuje się łaski uzyskane za pośrednictwem Matki Bożej Wąbrzeskiej. W nadsyłanej korespondencji można znaleźć nie tylko prośby, ale także podziękowania za uzyskane zdrowie, dar rodzicielstwa, łaskę nawrócenia.Dowodem szczególnej czci Matki Bożej Wąbrzeskiej są wota, dawne i współczesne. Pod koniec lat pięćdziesiątych, ówczesny proboszcz podawał liczbę 150 zachowanych tabliczek wotywnych. Część z nich w późniejszym czasie zaginęła. Wśród zachowanych są wota w kształcie oka lub kończyn, wyobrażające łaski wyzdrowienia. Są też wota figuralne, na przykład przedstawiające postaci klęczące przed Matką Najświętszą, unoszącą się na obłokach. Nowsze wota to najczęściej ryngrafy lub serca w kolorach srebrnym lub złotym. Ze złożonych w ostatnich latach przedmiotów ze złota sporządzono dla Matki Bożej koronę.

***

Kult Matki Bożej w Wąbrzeźnie jest zakorzeniony głęboko w religijnej tradycji tutejszych mieszkańców. Wyraźna cecha tej religijności - maryjność przejawia się w powstających, i począwszy od XVI wieku prężnie działających przy tutejszym kościele bractwach maryjnych (Literackie i Niepokalanego Poczęcia NMP). Potwierdzeniem tego mogą być treści zawarte w zachowanej XVII wiecznej księdze Bractwa Niepokalanego Poczęcia NMP.

 Inny przykład, to historia czci oddawanej Maryi w figurze, pochodzącej z ok. 1500 roku, przedstawiającej Madonnę z Dzieciątkiem. Rzeźba zdobiła niegdyś wnętrze kaplicy w Zamku Biskupim w Wąbrzeźnie, a obecnie znajduje się w bocznym ołtarzu naszego kościoła.

Z XVI wiecznych dziejów Parafii mamy żywy przykład w osobie zmarłego w opinii świętości Sługi Bożego Ojca Bernarda z Wąbrzeźna, który wyruszając w świat w bardzo młodym wieku, wyniósł z domu przywiązanie i wielką cześć dla Matki Bożej. Zainteresowani życiem Sługi Bożego nie mają wątpliwości, że w wyborach dróg życiowych kierował się miłością do Maryi.Powyższe fakty, a także dość dobrze udokumentowana historia kultu Matki Bożej Wąbrzeskiej w łaskami słynącym obrazie, skłaniały mnie od początku mojej w tym miejscu posługi duszpasterskiej (1992 r.), do podejmowania działań dynamizujących rozwój kultu, z równoczesnym myśleniem o ewentualnej koronacji cudownego Wizerunku. W tym temacie bliski jest mi jeden z moich poprzedników, ks. proboszcz Józef Kowalski, który w latach powojennych czynił starania o spopularyzowanie i ożywienie wąbrzeskiego ośrodka czci Matki Bożej. Niestety, jego posługa przypadła na czasy stalinowskie, przejawiające się różnymi formami walki z Kościołem. Komunistyczne władze zakazały jakiejkolwiek działalności wszelkim religijnym stowarzyszeniom, m. in. Bractwu Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny. Kult Matki Bożej, chociaż bardzo mocno ograniczony, mimo to przetrwał, chociażby w modlitewnych spotkaniach Kół Różańcowych i w prywatnych formach pobożności.

***

Od bardzo dawna, wąbrzescy proboszczowie, każdy na swój sposób dbali o należyty kult Matki Bożej i o jego rozwój. Zależnie od uwarunkowań historycznych, występowały okresy wzrostu lub zahamowania tej formy pobożności, o czym świadczą zawarte w księdze Bractwa Niepokalanego Poczęcia NMP sprawozdania z działalności konfraterni. Trzeba pamiętać, że następowały po sobie: zabory, odzyskanie niepodległości, wojny światowe, okupacja, wyzwolenie i okres komunizmu.Niekiedy potrzeba było głębokiej wiary i nie małej, duszpasterskiej odwagi, by znaleźć właściwy sposób dla zabezpieczenia ciągłości kultu. W bardzo trudnym dla Kościoła okresie Kulturkampf'u, gorliwym czcicielem Matki Bożej był ks. proboszcz Ksawery Połomski, a po I wojnie światowej do ożywienia kultu Matki Bożej przyczynił się znacznie ks. proboszcz Jan Zakryś.

Po II wojnie światowej różnymi inicjatywami na tym odcinku wykazał się wspomniany już proboszcz ks. kanonik Józef Kowalski, a w czasach nam bliższych ks. proboszcz kanonik Alojzy Werner Kreft. Zajął się on m.in. odnowieniem obrazu Matki Bożej Wąbrzeskiej (1971 r.). Podjęta wówczas, dość kontrowersyjna decyzja o wyjęciu obrazu z rokokowego feretronu i umieszczeniu go w prostokątnej ramie, bez możliwości noszenia go odtąd w procesji, mogła wpłynąć na osłabienie pewnych form kultu, jednakże patrząc od drugiej strony, zabieg ten niewątpliwie przyczynił się do lepszego zabezpieczenia cudownego Wizerunku. Należy ponadto zauważyć, że po zdjęciu z obrazu srebrnej szaty i odsłonięciu pierwotnej warstwy malarskiej, okazało się, że wąbrzeska ikona przedstawia Matkę Bożą w stanie brzemiennym. Gdy po około dwudziestu latach, od tego faktu przybyłem do Wąbrzeźna w charakterze proboszcza, nie miałem wątpliwości, że muszę uczynić wszystko, by cześć dla Wąbrzeskiej Pani mogła zajaśnieć nowym blaskiem.

***

Szeroki jest zakres działań podejmowanych w parafii, zarówno na płaszczyźnie czysto duszpasterskiej jak i administracyjnej. Muszę przyznać, że zawsze priorytetowo były traktowane te tematy, których realizacja mogła mieć wpływ na ożywienie przy naszym kościele kultu Matki Bożej. Znajdowało to odzwierciedlenie w homiliach, w doborze rekolekcjonistów, podczas spotkań formacyjnych, a także w publikacjach prasowych i książkowych. W promowaniu Sanktuarium pomogło nam w sposób znaczący Radio Maryja (Audycje w toruńskiej rozgłośni, transmisje radiowe dni: "Świętości Życia" i "Obrony Życia"). Sierpniowe odpusty Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny były organizowane w taki sposób, by brała w nim udział w sposób aktywny i zaangażowany, jak najliczniejsza rzesza wiernych, przygotowanych przede wszystkim duchowo, poprzez rekolekcje, misje, pielgrzymki i nabożeństwa maryjne. Przy różnych okazjach wręczaliśmy parafianom i pielgrzymom przygotowane pamiątki, obrazki z wizerunkiem Matki Bożej Wąbrzeskiej i foldery mówiące o bogatej historii kultu maryjnego w Wąbrzeźnie. Fenomenem 400-letniego kultu Matki Boże j w naszym ośrodku zainteresował się    Wpis Ksiedza Biskupa do Księgi Brackiejrównież pasterz nowopowstałej Diecezji Toruńskiej, Ks. Biskup Andrzej Suski, który podczas podniosłej uroczystości w dniu 21 lutego 1993 roku dokonał wznowienia działalności Bractwa Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny. Przyjmując do Konfraterni 100 nowych członków, równocześnie sam wstąpił w jej szeregi. Przy tej okazji Ks. Biskup dokonał wpisu do zachowanej, siedemnastowiecznej księgi brackiej. Tekst ten potraktowaliśmy w sposób szczególny, jako oficjalne przyzwolenie dla naszych poczynań i wyznaczenie kierunku dla działalności duszpasterskiej przy wąbrzeskim sanktuarium.

"Matce Bożej Brzemiennej z Wąbrzeskiego Sanktuarium, piastunce każdego życia  ludzkiego, zawierzam odnowioną dziś działalność Bractwa Niepokalanego PoczęciaN. M. P., aby krzewiąc kult maryjny według swoich prastarych tradycji czterechstuleci, tworzył zarazem w społeczeństwie klimat przyjazny życiu i otwarty na życie." Wznawiam działalność Bractwa i wszystkim jego członkom z serca błogosławię+ Andrzej SuskiBiskup ToruńskiCzłonek Bractwa

Wydarzenia historyczne

SANKTUARIUM I PARAFIA NA TLE DZIEJÓW MIASTA
VII - XII w. Powstanie osady grodowej na południowo-zachodnim brzegu Jeziora Zamkowego, później po stronie wschodniej
1228 - Ziemia Chełmińska wraz z Wąbrzeźnem przekazana zakonowi krzyżackiemu
1246 - Osada wąbrzeska ('Wambrez") otrzymuje przywilej lokacyjny na prawie chełmińskim
1251 - Biskup Heidenryk ufundował w Wąbrzeźnie drewnianą kolegiatę. Erygowanieparafii mogło nastąpić przed 1246 r.
XIV w. - Biskup Herman von Prizna rozpoczął budowę zamku wąbrzeskiego (przed1321 r.), który do poł. XVII w. był jedną z rezydencji biskupów chełmińskich
1323 - 1349 - Z inicjatywy biskupa Ottona zbudowano kościół gotycki z kamienia i cegły. Patronami zostali Święci Apostołowie Szymon i Juda Tadeusz
1534 - Na zamku Frydek w Wąbrzeźnie bp Jan Dantyszek nadaje miastu nowy przywilej lokacyjny i herb (czarne skrzydło orła i złoty pastorał)
1575 - Urodził się Błażej Pęcherek zwany błogosławionym Bernardem z Wąbrzeźna,sługa Boży
1593 - Staraniem biskupa Piotra Kostki powstało maryjne Bractwo Literackie
1655 - Zniszczenie miasta wraz z kościołem i zamkiem przez Szwedów
1667 - Powstanie Bractwa Niepokalanego Poczęcia NMP
1684 - Papież Innocenty XI zatwierdza Bractwo Niepokalanego Poczęcia NMP
1685 - Uroczyste wprowadzenie do kościoła łaskami słynącego obrazu Matki Bożej Wąbrzeskiej (przeniesionego z Kowalewa za zgodą biskupa Jana   Opalińskiego)
1700 - Zniszczenie kościoła i miasta przez pożar. Staraniem biskupa Teodora Potockiego kościół wkrótce odbudowano
1902 - Gruntowna przebudowa kościoła (dodano nawy boczne i nadbudowano wieżę)
1903 - Konsekracja kościoła przez bpa Augustyna Rosentretera
1992 - 8 grudnia -Ukazuje się pierwszy numer pisma naszej parafii (później  Sanktuarium) "Witaj"
1993 - Biskup toruński Andrzej Suski na prośbę kustosza ks. Jana Kalinowskiego wznawia działalność Bractwa Niepokalanego Poczęcia NMP oraz zatwierdzatytuł Sanktuarium Matki Bożej Brzemiennej
1994 - 25 marca - Powstanie w naszej parafii Ośrodka Duchowej Adopcji Dziecka Poczętego
1994 - Ojciec Święty Jan Paweł II przyjmuje w Rzymie obraz Matki Bożej Wąbrzeskiej (grafika Krystyny Szalewskiej)
1994 - Podczas I Kongresu Rodzin Diecezji Toruńskiej, bp Andrzej Suski powierzył Matce Bożej Wąbrzeskiej rodziny naszej diecezji
1996 - Świątynia była stacją nawiedzenia Matki Bożej w znaku Figury Fatimskiej
1998 - Uchwałą Rady Miejskiej nadano głównemu placowi miasta nazwę Plac JanaPawła II
1999 - Wąbrzeskie Sanktuarium wyznaczone przez Biskupa Toruńskiego jako Kościół pielgrzymkowy Roku Jubileuszowego 2000
1999 - 7 czerwca Ojciec Święty odwiedził diecezję toruńską (6 czerwca przelatywał nad Wąbrzeźnem). Monstrancja z naszego sanktuarium użyta do nabożeństwa z udziałem Ojca Świętego
1999 - Odbyły się Misje Ewangelizacyjne
2000 (i następne) - Odrestaurowany został ołtarz główny i kolejno pozostałe zabytki
2001 - Zbudowana została nowa Droga Krzyżowa w kościele, oraz dla upamiętnienia Stefana Kard. Wyszyńskiego, granitowa droga wokół świątyni
2002 - 15 maja Ojciec Święty Jan Paweł II poświęcił w Watykanie, przywiezioną przez ks. Proboszcza koronę dla Matki Bożej Wąbrzeskiej
2002 - 14 sierpnia - nałożenie korony na wizerunek Matki Bożej Brzemiennej przez Biskupa Toruńskiego Andrzeja Suskiego
2004 - Wąbrzeskie Sanktuarium zostało afiliowane do Patriarchalnej Bazyliki Matki Bożej Większej (Santa Maria Maggiore) w Rzymie
2005 - Wydany został pierwszy numer parafialnego tygodnika "Wiadomości Kościelne"
2005 - 2006 - Restauracja kościoła filialnego w Jarantowicach
2007 - Parafia zdobyła tytuł "Modernizacja Roku 2006" (I miejsce w ogólnopolskim konkursie) za restaurację zabytkowego kościoła w Jarantowicach